Isang taon na ako sa Singapore! Ganon na lang yun? Ang bilis!
Grabe talaga ang mga araw dito. Natatapos na lang ng ganon-ganon. Di ko namalayang lumipas ang isang taon.
Ano bang nangyari?
Feb to June naghahanap ako ng work. June 19 nagumpisa ako sa company na ito. August umuwi kami sa Pinas. At umuwi ulit nung December. Tapos this Friday, last day ko na dito. Parang full circle. Back to joblessness. Hahaha.
Pero okay lang naman ako. Excited akong maburo sa kapapanood ng cable at kakainternet for a while. Sana "for a while" lang nga. Sana di magtagal ang aking quest for my second job overseas.
******
May recurring dream ako. It's about B and me running from weird-looking aliens. Tapos hirap kami lagi tumakbo, yung tipong paggising ko para akong pagod na pagod. There's always a stranger willing to help at pinapatago kami sa bahay niya. Yun nga lang, nakakapasok pa rin ang aliens and we end up fighting them. Di ko alam pano nageend. Yung kaninang umaga, natalo naman namin yung aliens pero nadamage yung bahay dahil sa labanan tapos vulnerable na kami. Tas nagising na ko.
Ano kaya ibig sabihin, kung meron man?
******
Wedding plans are creeping up on me. Tuwing madaling araw nagigising ako tas napapaisip ako sa wedding plans. 10 months pa naman pero parang kulang na sa oras. Or siguro praning lang ako.
So far nakapagpabook na kami sa reception venue, sa photographer at videographer. Ang major hurdle ngayon eh ang simbahan sa San Pablo. Sabi nila magaaccept lang sila ng booking two months before the wedding tapos dapat four consecutive weekends kami dapat umattend ng seminar. Ewan ko kung kasama na ang canonical interview doon. Di naman kami pwede magleave ng isang buwan para sa weekend seminars. Sana may way.
Di ko naaalala na kailangan ko nga pala magbawas ng weight. Hahahaha. Kung June ako magpapasukat, dapat inuumpisahan ko na ang diet at exercise this very minute.
Good luck.
Thursday, February 14, 2008
isang taon na!
Isang taon na ako sa Singapore! Ganon na lang yun? Ang bilis!
Grabe talaga ang mga araw dito. Natatapos na lang ng ganon-ganon. Di ko namalayang lumipas ang isang taon.
Ano bang nangyari?
Feb to June naghahanap ako ng work. June 19 nagumpisa ako sa company na ito. August umuwi kami sa Pinas. At umuwi ulit nung December. Tapos this Friday, last day ko na dito. Parang full circle. Back to joblessness. Hahaha.
Pero okay lang naman ako. Excited akong maburo sa kapapanood ng cable at kakainternet for a while. Sana "for a while" lang nga. Sana di magtagal ang aking quest for my second job overseas.
******
May recurring dream ako. It's about B and me running from weird-looking aliens. Tapos hirap kami lagi tumakbo, yung tipong paggising ko para akong pagod na pagod. There's always a stranger willing to help at pinapatago kami sa bahay niya. Yun nga lang, nakakapasok pa rin ang aliens and we end up fighting them. Di ko alam pano nageend. Yung kaninang umaga, natalo naman namin yung aliens pero nadamage yung bahay dahil sa labanan tapos vulnerable na kami. Tas nagising na ko.
Ano kaya ibig sabihin, kung meron man?
******
Wedding plans are creeping up on me. Tuwing madaling araw nagigising ako tas napapaisip ako sa wedding plans. 10 months pa naman pero parang kulang na sa oras. Or siguro praning lang ako.
So far nakapagpabook na kami sa reception venue, sa photographer at videographer. Ang major hurdle ngayon eh ang simbahan sa San Pablo. Sabi nila magaaccept lang sila ng booking two months before the wedding tapos dapat four consecutive weekends kami dapat umattend ng seminar. Ewan ko kung kasama na ang canonical interview doon. Di naman kami pwede magleave ng isang buwan para sa weekend seminars. Sana may way.
Di ko naaalala na kailangan ko nga pala magbawas ng weight. Hahahaha. Kung June ako magpapasukat, dapat inuumpisahan ko na ang diet at exercise this very minute.
Good luck.
Grabe talaga ang mga araw dito. Natatapos na lang ng ganon-ganon. Di ko namalayang lumipas ang isang taon.
Ano bang nangyari?
Feb to June naghahanap ako ng work. June 19 nagumpisa ako sa company na ito. August umuwi kami sa Pinas. At umuwi ulit nung December. Tapos this Friday, last day ko na dito. Parang full circle. Back to joblessness. Hahaha.
Pero okay lang naman ako. Excited akong maburo sa kapapanood ng cable at kakainternet for a while. Sana "for a while" lang nga. Sana di magtagal ang aking quest for my second job overseas.
******
May recurring dream ako. It's about B and me running from weird-looking aliens. Tapos hirap kami lagi tumakbo, yung tipong paggising ko para akong pagod na pagod. There's always a stranger willing to help at pinapatago kami sa bahay niya. Yun nga lang, nakakapasok pa rin ang aliens and we end up fighting them. Di ko alam pano nageend. Yung kaninang umaga, natalo naman namin yung aliens pero nadamage yung bahay dahil sa labanan tapos vulnerable na kami. Tas nagising na ko.
Ano kaya ibig sabihin, kung meron man?
******
Wedding plans are creeping up on me. Tuwing madaling araw nagigising ako tas napapaisip ako sa wedding plans. 10 months pa naman pero parang kulang na sa oras. Or siguro praning lang ako.
So far nakapagpabook na kami sa reception venue, sa photographer at videographer. Ang major hurdle ngayon eh ang simbahan sa San Pablo. Sabi nila magaaccept lang sila ng booking two months before the wedding tapos dapat four consecutive weekends kami dapat umattend ng seminar. Ewan ko kung kasama na ang canonical interview doon. Di naman kami pwede magleave ng isang buwan para sa weekend seminars. Sana may way.
Di ko naaalala na kailangan ko nga pala magbawas ng weight. Hahahaha. Kung June ako magpapasukat, dapat inuumpisahan ko na ang diet at exercise this very minute.
Good luck.
Tuesday, February 5, 2008
hay salamat
Ilang minuto na lang pauwi na ako at isang araw na lang nasa Pinas na ulet! Yehey!
Chinese New Year kasi so magcecelebrate ang sangkachekwaan. Walang pasok ng Feb 7 and 8 so nung September, nagpabook kami ng ticket pauwi. Kakauwi lang namin nung December pero madami pa ring kailangang gawin!
Nakipagset ako ng meeting with our reception venue/caterer pero di pa siya nagcoconfirm. Sana magconfirm siya para naman may wedding-related task akong macross-out sa listahan.
Excited na akong umuwi! Miss ko na ang Finaz, mi familia, mi fulgosos and mi amigos and amigas!
Nakakapagod magbyahe pauwi (at magbyahe within the Pinas) pero sulit naman palagi. Magiisang taon pa lang ako dito pero thrice na akong bumalik. Importante sa amin umuwi ng madalas kasi nakakarecharge siya. It's a reminder ba na kailangan magipon ng madami para makapagretire ng maaga at makauwi for good! Hahahaha.
Hindi ko naman hate ang Singapore pero iba lang talaga sa Pinas. Mas masaya. Mas maganda ang sikat ng araw. Mas masarap ang simoy ng hangin. Mas masarap ang pagkain. At madami pang iba. It's home and kahit gaano kalayo kami sa kanya, it will always be home, and no country will ever replace Pinas in our hearts. =)
Chinese New Year kasi so magcecelebrate ang sangkachekwaan. Walang pasok ng Feb 7 and 8 so nung September, nagpabook kami ng ticket pauwi. Kakauwi lang namin nung December pero madami pa ring kailangang gawin!
Nakipagset ako ng meeting with our reception venue/caterer pero di pa siya nagcoconfirm. Sana magconfirm siya para naman may wedding-related task akong macross-out sa listahan.
Excited na akong umuwi! Miss ko na ang Finaz, mi familia, mi fulgosos and mi amigos and amigas!
Nakakapagod magbyahe pauwi (at magbyahe within the Pinas) pero sulit naman palagi. Magiisang taon pa lang ako dito pero thrice na akong bumalik. Importante sa amin umuwi ng madalas kasi nakakarecharge siya. It's a reminder ba na kailangan magipon ng madami para makapagretire ng maaga at makauwi for good! Hahahaha.
Hindi ko naman hate ang Singapore pero iba lang talaga sa Pinas. Mas masaya. Mas maganda ang sikat ng araw. Mas masarap ang simoy ng hangin. Mas masarap ang pagkain. At madami pang iba. It's home and kahit gaano kalayo kami sa kanya, it will always be home, and no country will ever replace Pinas in our hearts. =)
hay salamat
Ilang minuto na lang pauwi na ako at isang araw na lang nasa Pinas na ulet! Yehey!
Chinese New Year kasi so magcecelebrate ang sangkachekwaan. Walang pasok ng Feb 7 and 8 so nung September, nagpabook kami ng ticket pauwi. Kakauwi lang namin nung December pero madami pa ring kailangang gawin!
Nakipagset ako ng meeting with our reception venue/caterer pero di pa siya nagcoconfirm. Sana magconfirm siya para naman may wedding-related task akong macross-out sa listahan.
Excited na akong umuwi! Miss ko na ang Finaz, mi familia, mi fulgosos and mi amigos and amigas!
Nakakapagod magbyahe pauwi (at magbyahe within the Pinas) pero sulit naman palagi. Magiisang taon pa lang ako dito pero thrice na akong bumalik. Importante sa amin umuwi ng madalas kasi nakakarecharge siya. It's a reminder ba na kailangan magipon ng madami para makapagretire ng maaga at makauwi for good! Hahahaha.
Hindi ko naman hate ang Singapore pero iba lang talaga sa Pinas. Mas masaya. Mas maganda ang sikat ng araw. Mas masarap ang simoy ng hangin. Mas masarap ang pagkain. At madami pang iba. It's home and kahit gaano kalayo kami sa kanya, it will always be home, and no country will ever replace Pinas in our hearts. =)
Chinese New Year kasi so magcecelebrate ang sangkachekwaan. Walang pasok ng Feb 7 and 8 so nung September, nagpabook kami ng ticket pauwi. Kakauwi lang namin nung December pero madami pa ring kailangang gawin!
Nakipagset ako ng meeting with our reception venue/caterer pero di pa siya nagcoconfirm. Sana magconfirm siya para naman may wedding-related task akong macross-out sa listahan.
Excited na akong umuwi! Miss ko na ang Finaz, mi familia, mi fulgosos and mi amigos and amigas!
Nakakapagod magbyahe pauwi (at magbyahe within the Pinas) pero sulit naman palagi. Magiisang taon pa lang ako dito pero thrice na akong bumalik. Importante sa amin umuwi ng madalas kasi nakakarecharge siya. It's a reminder ba na kailangan magipon ng madami para makapagretire ng maaga at makauwi for good! Hahahaha.
Hindi ko naman hate ang Singapore pero iba lang talaga sa Pinas. Mas masaya. Mas maganda ang sikat ng araw. Mas masarap ang simoy ng hangin. Mas masarap ang pagkain. At madami pang iba. It's home and kahit gaano kalayo kami sa kanya, it will always be home, and no country will ever replace Pinas in our hearts. =)
the stress ha!
Sa loob ng halos anim na taong kong pagtatrabaho, dito lang ako sa trabaho na ito talaga nakafeel na magkakaron ako ng heart attack.
May kakatawag lang sa akin na isang contributor, nagrereklamo kasi daw bakit di pa rin daw siya tinatawagan about invoicing. Noon ko pa sinabi ito sa managing editor namin at wala akong kamalay-malay na di pala niya kinontak ang nasabing contributor. So may I tawag ang contributor today at tinalakan akong maigi sa telepono:
"Do you know that I have been dealing with your company for so long and I've always had problems regarding payment? You want to use my articles then you don't want to pay me."
Ah eh sorry di ko alam kasi wala pa akong isang taon dito at isang beses ko pa lang naencounter ang article mo. Tsaka malay ko sa mga utang nila sayo noh.
"Get back to me when you say you'd get back to me. Don't say you'd do something then not do it."
Di ko naaalala na sinabi kong AKO ang tatawag sayo noh. Ni hindi ko nga alam number mo eh. Ang sabi ko sayo ungas ka, AMO ko ang tatawag sayo!
"So what do you suggest we do now?"
Eh di tawagan mo amo ko! (Sinabi ko talaga to.) Hehehehe. Kaso nakaleave siya ngayon so Monday na lang.
Tinanong pa ako ng contributor regarding rates eh malay ko. Sabi nang sa amo ko mo itanong. Malay ko sa rates.
Ewan ko ba kung bakit parang ang daming masungit at aroganteng tao dito sa Singapore. Yung mga nagtatrabaho sa media sa Pinas, sabihin niyo nga sa akin kung madaming arogante diyan.
Or siguro dahil sa nature ng trabaho ko (editorial assistant), prone talaga ako mapaglabasan ng sama ng loob, ng frustrations at ng reklamo. Malamang yun nga. Isa sa mga dahilan kung bakit gusto ko nang umakyat sa pecking order. Ayoko na sa ilalim. Tinataihan ka na nga ng mga amo, uututan ka pa ng mga taong wala dito sa opisina.
Marangal na trabaho ang pagiging EA pero hindi siya for the faint-hearted. Kailangan makapal mukha mo, malakas ang loob at the same time, medyo plastic ka din dapat. Kasi di mo rin naman matalakan back ang mga buyset na mga taong ganyan dahil pangit yun for the business.
Hay. Kawawa naman ang papalit sa akin. Sana makayanan niya. Mwehehehehe.
May kakatawag lang sa akin na isang contributor, nagrereklamo kasi daw bakit di pa rin daw siya tinatawagan about invoicing. Noon ko pa sinabi ito sa managing editor namin at wala akong kamalay-malay na di pala niya kinontak ang nasabing contributor. So may I tawag ang contributor today at tinalakan akong maigi sa telepono:
"Do you know that I have been dealing with your company for so long and I've always had problems regarding payment? You want to use my articles then you don't want to pay me."
Ah eh sorry di ko alam kasi wala pa akong isang taon dito at isang beses ko pa lang naencounter ang article mo. Tsaka malay ko sa mga utang nila sayo noh.
"Get back to me when you say you'd get back to me. Don't say you'd do something then not do it."
Di ko naaalala na sinabi kong AKO ang tatawag sayo noh. Ni hindi ko nga alam number mo eh. Ang sabi ko sayo ungas ka, AMO ko ang tatawag sayo!
"So what do you suggest we do now?"
Eh di tawagan mo amo ko! (Sinabi ko talaga to.) Hehehehe. Kaso nakaleave siya ngayon so Monday na lang.
Tinanong pa ako ng contributor regarding rates eh malay ko. Sabi nang sa amo ko mo itanong. Malay ko sa rates.
Ewan ko ba kung bakit parang ang daming masungit at aroganteng tao dito sa Singapore. Yung mga nagtatrabaho sa media sa Pinas, sabihin niyo nga sa akin kung madaming arogante diyan.
Or siguro dahil sa nature ng trabaho ko (editorial assistant), prone talaga ako mapaglabasan ng sama ng loob, ng frustrations at ng reklamo. Malamang yun nga. Isa sa mga dahilan kung bakit gusto ko nang umakyat sa pecking order. Ayoko na sa ilalim. Tinataihan ka na nga ng mga amo, uututan ka pa ng mga taong wala dito sa opisina.
Marangal na trabaho ang pagiging EA pero hindi siya for the faint-hearted. Kailangan makapal mukha mo, malakas ang loob at the same time, medyo plastic ka din dapat. Kasi di mo rin naman matalakan back ang mga buyset na mga taong ganyan dahil pangit yun for the business.
Hay. Kawawa naman ang papalit sa akin. Sana makayanan niya. Mwehehehehe.
Subscribe to:
Posts (Atom)